Ej, słuchajcie! Może lepiej zawrócić.
I stracić zarobek? Jeszcze czego.
Trzymajcie się blisko.
To tutaj.
Właź mu na plecy.
Szybciej!
Tam zwiewa. Łap go!
Zapłacisz mi za to!
Nie, proszę!
Błagam, nie!
Kto idzie?
Tylko jeden.
Ale to piękny okaz.
- To wszystko? - Tak.
Dziabnął mnie dwa razy.
Nagrobnik.
Dawno, dawno temu...
Albo i wcale nie tak dawno, może nawet pamiętacie tę historię...
była sobie potężna wróżka, Diabolina.
CZAROWNICA 2
Z jakiegoś powodu mistrzyni mrocznej magii i obrończyni Kniei
wciąż jeszcze budziła powszechną nienawiść.
Fakt, rzuciła klątwę na królewnę Aurorę,
lecz potem w jej sercu zakiełkowało ziarno miłości
i wychowała dziewczynkę jak własną córkę.
I to właśnie ta miłość złamała klątwę Diaboliny.
Ale ten szczegół jakoś przemilczano.
Opowieść przekazywano sobie z ust do ust po całym królestwie, aż z czasem
Diabolina znów stała się ucieleśnieniem wszelkiego zła.
Ruszać się! Skrzykniemy wszystkich!
- Dziś wielki dzień! - Wstawać!
Pobudka!
Ruszcie się wreszcie! Już czas!
Pamiętacie nasz tajny plan?
Wszystko mam o tutaj. Ale kiedy powiemy królowej?
Cierpliwości.
Myślicie, że Aurora już wstała?
Już nie jest śpiącą królewną.
Udał ci się ten żarcik.
Przejdźmy do tematu zaginionych stworzeń.
Chochliki przeszukają pole nagrobników.
Wrócą wieczorem.
Będziemy szukać aż do skutku.
Pomyśl, zanim zaczniesz kłapać dziuplą.
Miażdżenie ludzi gałęziami nic tu nie da.
Diaval, i ty przeciwko mnie?
Ja, wasza królowa, też jestem istotą ludzką.
Starajmy się być dla siebie życzliwi.
Z drogi!
Przepraszam!
Sprawa wagi wróżkowej.
Słóweczko.
- Może dwa. - Cioteczki...
Stańcie w kolejce, jak wszyscy.
- Nie! - To nie może czekać.
Ani przez chwilkę.
Bo zaraz pęknę. I dopiero będzie.
Czy to?...
Pinto!
I przyniosła podarek! Pierwsze soki z młodych brzózek!
Żeby uczcić święto!
Siedź cicho.
Jakie święto?
Moja korona!
Nie mam nastroju do żartów.
Pinto!
Chodźcie.
Dokąd to, cioteczki?
Nie mam czasu na zabawy, Pinto!
Co w was wszystkich wstąpiło?
Tam jest, Wasza Wysokość!
Wracaj!
Pinto! Mam serdecznie dosyć tych wygłupów.
Jak ja wyglądam?
Filip. Co ty tu robisz?
Szukałem ciebie.
Tak, witaj.
Bardzo mi przykro, nie mogę teraz.
Mówię ci, cyrk. Skargi i zażalenia.
Wiem, ile to pracy.
- Chciałam cię o coś spytać. - Tak?
Co sądzisz o przymierzu między Ulstad i Knieją?
Przymierzu?
Żeby współpracować.
Żyć w harmonii i pokoju.
Można by postawić jakiś most.
Most.
No tak, most.
Przymierze to świetny pomysł.
Jeśli obie strony go chcą.
Powiedzmy, że nad tym pracuję.
Już widzę, że wymięknie.
Chwila. Ogarnie się.
Czekaj.
To twój odświętny kubrak.
Maczałeś w tym palce, prawda?
Jesteś zajęta, wpadnę potem.
Nie. Nie, nie.
Nie jestem, wcale.
Nie chciałbym się...
Naprawdę, słucham. O czym chciałeś pomówić?
Masz rację, wymięka.
5 lat temu myślałem, że cię straciłem.
Chciałbym nadrobić stracony czas.
Zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia.
I chcę ci obiecać jedno.
Nie ma takiej magii czy klątwy, która mogłaby nas rozdzielić.
- Na pewno masz czas? - Filip!
Ukląkł przed nią!
Strasznie się czaił.
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
- Tak? - Tak.
Tak!
Tak, tylko już wstań i mnie pocałuj!
Będzie ślub!
I wesele-niespodzianka!
Ale trzeba by powiedzieć rodzicom.
Musimy?
Pani?
Czego?
Przynoszę pewne wieści.
No to gadaj.
W sumie to nic ważnego
ani też nie powód, żeby się unosić gniewem...
Chodzi o to, że...
książę Filip...
Zniknął?
Nie. Nie, Filip się...
Zaraził febrą? Nie, czekaj!
Trądem!
Nie, pani.
Książę Filip zapytał Aurorę, czy zostanie jego...
Nie waż się...
psuć mi humor z samego rana.
Pani, błagam!
Po co te nerwy?
A zatem, panie,
będę twoim drużbą czy wolisz jakiegoś potworka z Kniei?
Jeśli w ten sposób pytasz, czy przyjęła oświadczyny, to...
W to akurat nie wątpiłem.
Kto by chciał zostać w tej dziczy?
Co masz przeciw Leśnemu Ludowi?
Tak ich teraz nazywamy?
Skrzydlate bestie, drapieżne drzewa...
Zważaj na słowa, generale.
Nic o nich nie wiesz.
Wiem, że Diabolina mordowała naszych.
Zdziesiątkowała nam armię, z tego, co słyszałem.
Ona nie jest taka.
Moim zadaniem jest chronić królestwo.
I to zamierzam czynić.
Bez chwili wahania.
Jedźmy.
Otworzyć bramę!
Wasza Wysokość, przywieziono łupy z podboju Śródlądzia.
Broń.
Oręża nam już nie trzeba!
Czasy wojen dobiegły końca.
Ingrith!
Patrz, gdzie cię kazałem namalować. Tuż za mną.
I tam pozostanę na zawsze.
Mówiłem, broń jest nam zbędna!
Ostrożności nigdy za wiele.
Cięciwa jest napięta.
Powiadasz?
- Ojcze! Matko! - No!
Co powiedziała?
Zgodziła się.
Tak!
Co za wspaniała wiadomość!
Nasze królestwa wreszcie się zjednoczą!
Tak.
Może zabrakło mi dystansu.
Nie umiałam się otworzyć.
Podjąłeś decyzję.
Musimy to uczcić.
Miło, że się zgadzasz, matko.
Nie tylko się zgadzam,
ale też przyjmę twoją wybrankę z otwartymi ramionami.
Zaprosimy ją na ucztę.
Cudowny pomysł.
Ale mam jeden warunek.
Przyjdzie z Diaboliną.
Muszę stanowczo...
Chcę poznać tę, która wychowała Aurorę.
Królowa ma słuszność.
Nie wiem, czy...
Stanowczo nalegam.
Przecież wkrótce będziemy rodziną.
Każcie ogłosić wszem i wobec,
że mój syn Filip poślubi Aurorę.
I że będziemy gościć Diabolinę.
Niezwłocznie wyślę heroldów.
Nadlatuje.
Zaraz mi zdmuchnie kieckę!
No, no.
No i?
Co i?
Wróżko chrzestna...
Filip poprosił mnie o rękę.
Biedaczek.
Jakoś się pozbiera.
Zgodziłam się.
Nie.
Tak.
Nie.
Nie pytam o zdanie.
Ja też nie.
I co dalej?
Przemienisz go w kozła?
Przestań.
Czemu go tak nie znosisz?
Przede wszystkim jest człowiekiem.
Też jestem człowiekiem.
Nigdy ci tego nie miałam za złe.
Póki się nie zakochałam.
Miłość nie zawsze kończy się dobrze, Paskudo.
Zaznaczam, że książę Filip jest księciem.
Bardzo przystojnym i wychowanym.
Proszę tylko, żebyś mi zaufała.
Daj mu szansę.
Zobaczysz, że się mylisz.
Filip jest wrażliwy...
I bardzo czuły...
Czuły na co?
Król i królowa wydają dziś wieczerzę
i zapraszają nas obie do zamku.
Mam poznać jego rodziców?
To zwykła kolacja.
Nie chcą mnie w Ulstad.
Dlaczego miałabym się zgodzić?
Bo jego matka chce poznać moją.
Proszę.
Filipie.
Chcę, żebyś go przypasał.
Twój miecz?
Dzięki tobie Ulstad i lud Kniei wreszcie się zjednoczą.
Moja miłość do Aurory nie ma nic wspólnego z polityką.
Tak, ale twoja miłość
zapewni nam pokój na wiele pokoleń.
A teraz weź go i noś u boku,
wiedząc, że nigdy nie będziesz musiał go użyć.
Mój synu.
W życiu nie byłem taki dumny.
A co z matką?
Pogodzi się z tym?
Twoja matka musi ją pokochać, skoro ty ją kochasz.
Nagrobnik, nagrobnik...
Tracę cierpliwość.
Wasza Wysokość.
Musisz działać szybciej, Siorbślinie.
Tak, pani.
Aurora się zgodziła.
Wszystko zaczyna się układać...
po naszej myśli.
Dzień dobry.
A spróbuj mniej szczerzyć kły.
Tak lepiej?
Teraz dziękowanie.
Jak miło, że raczyliście mnie zaprosić.
Pamiętaj, to nie jest groźba.
Jakże miło, że raczyliście mnie zaprosić.
Tak. Lepiej.
I jeszcze dygnij.
To można pominąć.
Ona naprawdę go kocha.
Masz wielkie serce.
Serce?
Pani...
Pięknie wygląda, prawda?
Mam coś dla ciebie.
Na twoje rogi.
Może rodzice Filipa będą się czuć mniej nieswojo.
Zresztą ty też.
Może to zły pomysł.
Nie, ja...
Mogę ją włożyć.
Ale się cieszę.
Nie posiadam się z radości.
To Diabolina!
Widły?
Pocieszna rasa z tych ludzi.
Ale już jest lepiej.
- Kto opuści posterunek, zawiśnie. - Tak jest.
Już są.
Może byś mnie zmieniła w niedźwiedzia?
Sądzę, że byłbym niezły.
Te pazury, co za moc!
Skąd ta nagła fascynacja?
Jej Wysokość Aurora, królowa Kniei.
Dziękuję.
- Cudnie wyglądasz. - Tak się cieszę, że tu jestem.
Auroro, to dla nas wielki zaszczyt.
Witaj w Ulstad.
Piękna dziewczyna.
Nic dziwnego, że skradłaś serce Filipa.
Wasza Wysokość.
Te kwiaty we włosach. Jestem uczulona.
Przepraszam.
Nie, nie. Nie szkodzi. Są bardzo piękne.
Wielmożna Diabolina.
Diabolino, wspaniale znów cię zobaczyć.
To mój ojciec, król Jan.
I moja matka, królowa Ingrith.
Witaj w naszych progach.
Jakże miło, że raczyliście mnie zaprosić.
Nie uśmiechaj się.
Chciałabym też przedstawić wam Diavala.
Tuszę, że podróż nie nastręczyła trudności.
A dlaczego by miała?
To takie formułki.
Później ci wyjaśnię.
Żadnych trudności.
Wasze Wysokości, panie i panowie, podano do stołu.
Proszę, czujcie się jak u siebie.
Ptak.
Rarytas.
Czyżby coś nie tak?
Żelazne.
Waszej Wysokości szkodzą kwiaty, a Diabolinie żelazo.
Nie miałam pojęcia.
Zabrać sztućce, natychmiast.
Możesz używać rąk, prawda?
Straszny upał ostatnio, czyż nie?
Tak, istotnie.
Mamy też skromny podarek dla Filipa i Aurory,
żeby uczcić ich świetlaną przyszłość.
Pomyśleć tylko, mały brzdąc w zamku.
W tym zamku?
Oczywiście.
To teraz ich dom.
Ponoć Aurora posiada swój własny zamek.
Zgadza się.
Tak...
Ciekawi mnie, w jaki sposób Aurora została królową Kniei.
Za moją sprawą.
Jej zamek jest przepiękny.
Ale ma przecież jeszcze jeden.
Czy się mylę?
Matko...
Jeden w Kniei, a drugi odziedziczyła po ojcu.
Królu Stefanie, dobrze pamiętam?
Nigdy nie był moim domem. Oddałam go poddanym.
A zatem jesteś też prawdziwą królewną.
Choć Stefan umarł. Czy go zabito?
Jak było, umarł czy go zabito?
To i to.
Racja, ostatnio jest bardzo gorąco.
Bo chyba pamiętam opowieść o niemowlęciu.
Na które ktoś rzucił klątwę, żeby zasnęło
wiecznym snem.
Naprawdę?
Kto wyrządził takie okropieństwo niewinnemu dziecku?
No cóż, świat jest pełen przeróżnych nikczemności.
Wasz gatunek też coś o tym wie.
Nasz gatunek?
Chodzi jej o ludzi.
Magiczne istoty ostatnio znikają.
A mnie zniknęło wino.
Porywają je wasi kłusownicy.
Pierwsze słyszę.
Ktoś im wydał rozkaz.
Brzmi jak oskarżenie pod adresem króla.
Nic podobnego.
Na co komu te stworzenia?
Znaleźliśmy dwóch martwych wieśniaków
przy granicy Kniei.
Szukaliśmy ich od kilku dni.
Rozumiem.
Wszyscy rozumiemy.
Granice otwarto, ale ludzie nie są mile widziani, prawda?
Co chcesz przez to powiedzieć?
Niewinnych ludzi mordują w Kniei,
a ona gada o tych stworkach.
Opanuj swoje zwierzę!
Albo ja to zrobię.
Trudno uwierzyć, ale wyczuwam groźbę.
Może spróbuj.
Czego?
Uwierzyć.
Dość tego.
Zostaw kota.
Proszę, zostaw go.
Spotkaliśmy się, by świętować.
Wybaczcie. Król ma rację.
Pamiętajmy, czemu tu jesteśmy.
By cieszyć się przyszłością naszej Aurory.
Na zdrowie.
To doprawdy godne podziwu, Diabolino,
że wbrew własnej naturze wychowałaś to dziecko.
Ale teraz
Aurora wreszcie zazna
miłości prawdziwej rodziny.
Prawdziwej matki.
Bo jeśli czegoś żałuję,
to tego, że nie miałam córki.
Ale od dzisiaj to się zmieni.
Od dzisiaj Aurora jest moja.
Straż!
Wpuściliśmy pod swój dach wiedźmę!
Przestań!
Nie ma przymierza!
I nie będzie ślubu!
- Diabolino! - Musimy chronić króla!
Diabolino, błagam, przestań!
Janie! Tak się boję!
Co ona mi zrobiła?
Ojcze!
Janie!
Wracamy do domu.
Janie!
To klątwa.
Rzuciła klątwę!
Diabolina rzuciła klątwę na króla!
Coś ty zrobiła?
Nie zrobiłam niczego.
Auroro, wracamy do domu, już!
Auroro!
Zbudź go!
Zbudź go, proszę.
Z drogi!
Do sypialni!
To magia, jesteśmy bezradni.
Musi być znak na ciele.
Dowód, że to czary.
Nie odzierajcie go z godności.
Wszyscy widzieliśmy, co Diabolina mu zrobiła.
Tak mi przykro.
Klątwa rzucona na króla to atak na całe królestwo.
Mój mąż pragnął tylko pokoju.
Wszystko przeze mnie.
Nie musisz się za nic obwiniać.
Diabolina jest zagrożeniem dla nas wszystkich.
A zwłaszcza dla ciebie.
Zrobimy, co w naszej mocy, by cię chronić.
Musi być sposób, żeby zdjąć klątwę.
Matko, a nie możesz go pocałować?
Prawdziwa miłość, te sprawy.
Wątpię, czy to coś da.
Warto spróbować.
- To tylko pocałunek. - Proszę.
Skoro nalegasz.
Chciałeś pokoju
i będziesz spoczywał w pokoju na zawsze.
Mówiłam wam.
Nie żyjemy w bajce.
Muszę wrócić do Kniei.
To jedyny sposób!
Czekaj.
Muszę ją odnaleźć.
Jest środek nocy.
Zdejmie klątwę. Przekonam ją.
No to zabierz mnie ze sobą.
Nie. Zostań z rodziną.
Ty jesteś moją rodziną.
Puść ją, Filipie.
Może zdoła go ocalić.
Diabolino!
Wróżko chrzestna!
Proszę, wróć.
W Kniei jej nie ma!
Diaval.
Nikt jej nie widział.
Tak się cieszę, że jesteś!
Przepadła bez śladu.
A jeśli nigdy nie wróci?
Zostanę w ludzkiej postaci na zawsze!
Muszę ją odnaleźć.
Tylko ona może zdjąć tę klątwę.
Powiedz, że nie żyje.
Żelazo przebiło jej skórę.
Wezbrana rzeka zaniosła ją do wodospadu.
Więc gdzie jest jej głowa?
Było tam coś jeszcze.
Jakiś inny stwór.
Wyciągnął ją z morskich odmętów.
Jak wyglądał?
Jak ona.
Zniknęli razem wśród chmur.
Ranne zwierzę rusza do ataku, a teraz nie jest już sama.
Musimy się przygotować na wojnę!
Diabolina rzuciła klątwę na króla!
Nie wychodzić!
Rzuciła klątwę na króla!
Gdyby Conall jej nie znalazł, już by nie żyła.
Próbowali ją zabić tym.
Słyszycie to?
Słyszycie?!
To wiadomość od ludzi.
Słyszę ją głośno i wyraźnie.
Chcą nas wszystkich zabić!
Ludzie od wieków używali żelaza przeciw nam.
I dlatego prawie nas wytępili.
Zabijanie wieśniaków w Kniei tylko zaostrzy konflikt.
Zaczęli wytapiać żelazo,
kuć tarcze i miecze, zepchnęli nas pod ziemię,
ale tym...
tym nas wykończą.
Tutaj jesteśmy bezpieczni.
Ale jak długo?
Ludzie nas znajdą. Nie cofną się.
Ruszamy na wojnę.
Ruszamy na wojnę!
Dzisiaj!
Ludzi jest za dużo!
Zbyt wiele królestw.
Będą znajdować wciąż nowe sposoby, żeby nas zgładzić!
Nie zwyciężymy.
Nie pokonamy ich!
Nie tędy droga.
Mylisz się, Conall.
Jest coś, czego nie wzięli pod uwagę.
Że mamy ją.
Posiada niebywałe moce.
Jest ranna, Borra.
Kim jesteście?
Cuchniesz ludźmi.
Może się myliłem.
Może Conall powinien był cię zostawić na pewną śmierć.
Nie.
Masz tę dzikość, prawda?
Jest w tobie.
Widzicie?
Widzicie, jaką ma siłę?
To właśnie ona nas uratuje.
Ocaliłeś mnie.
Chodź.
Pokażę ci, kim jesteśmy.
Jesteśmy Dziećmi Nocy.
Tak jak ty.
Została nas garstka.
Skrywamy się tutaj, z dala od ludzkich oczu.
Ludzie urośli w siłę, a my się chowamy.
Dzieci Nocy z całego świata.
Robimy, co się da, by przetrwać.
Ale wielu zginęło.
Zaledwie kilka pokoleń temu
nasza rasa zamieszkiwała cały świat.
Tundrę.
Knieję.
Dżunglę.
Pustynię.
Teraz znaleźliśmy schronienie tutaj.
W tej grocie.
Kolebce naszego ludu.
Czas rozwinąć skrzydła.
Skacz!
Te dzieci powinny szybować nad lasami i rzekami.
Lecz dorastają jako wygnańcy.
Mogę je ochronić.
Jak? Tocząc wojnę z rasą ludzką?
Walczyłam z ludźmi całe życie.
Z małym wyjątkiem.
Przygarnęłaś i wychowałaś jedną z nich.
Może nie musimy się ukrywać przed ludźmi.
Może moglibyśmy żyć bez strachu.
Bez wojen.
Znaleźć wspólny język.
To nigdy nie nastąpi.
Mam cię!
Witaj w swoim nowym domciu.
Martwiliśmy się o ciebie, kochana.
Wasza Wysokość.
Nie mogłam jej znaleźć.
Serce mi się kraje.
Sprowadziła mrok na twój radosny dzień.
Była przeciwna temu małżeństwu.
Nie wierzyła, że się sprawdzisz jako królowa.
Kiedy ją zobaczyłam przy stole,
z tymi jej rogami pod chustą,
skuloną, dziką...
Nic dziwnego, że ostatecznie wybuchła.
Nie wiem, co robić.
Naprawdę szczerze go kochasz?
Mojego syna.
Nad życie.
Z czasem miłość ukoi twój ból.
Jest najlepszym lekarstwem.
Zacznijmy nowe życie, razem.
Jako rodzina.
Do wszystkich mieszkańców Kniei...
Co to za hałasy?
...i wszystkich krain! Król i królowa zapraszają
na ślub
ich syna Filipa i Aurory, za trzy dni!
Zapraszamy wszystkich!
I spodziewamy się wszystkich!
Słyszałyście?! Zapraszają nas do zamku!
Wiedziałam, że Aurora nas nie porzuci.
Że mnie zaproszą, to było wiadomo.
Fajnie, że też się załapałyście.
Kto się z kim żeni?
Auroro, możemy się wstrzymać ze ślubem.
Królowa ma rację...
Jesteśmy to winni wszystkim.
A zwłaszcza królowi.
A co z Diaboliną?
Porzuciła nas.
Feniks.
Powiadają, że była matką Dzieci Nocy.
Że to od niej się wywodzimy.
Jesteś ostatnią z jej rodu.
Masz w żyłach jej krew.
Jesteś nią.
Dzierżysz władzę nad życiem i śmiercią.
Zniszczeniem i odrodzeniem.
Ale największą siłą natury jest moc całkowitej przemiany.
Ty ją przeszłaś, wychowując Aurorę.
Gdy odnalazłaś miłość
w otchłani bólu.
A teraz proszę, byś stłumiła swój gniew
i swój ból.
Nie kieruj się nimi.
Pomóż nam wynegocjować pokój z ludźmi.
Bo tylko pokój
przyniesie ostateczną przemianę dla całego naszego ludu.
Knieja to ostatnie miejsce nietknięte przez człowieka.
A jednak na królową wybrałaś istotę ludzką.
Córkę, którą kochasz.
Ja już nie mam córki.
Przeszła na stronę wroga.
Doszły nas wieści,
że za trzy dni w zamku odbędzie się wesele.
Zjadą się ludzie ze wszystkich krain.
I wtedy uderzymy.
Zabijemy króla i królową Ulstad.
I księcia też.
Ich królestwo upadnie.
A nasze plemię wreszcie się odrodzi.
Uszyły mi ją wróżki.
Szłam w niej przed laty do ślubu z królem.
Na pewno będzie leżeć jak ulał.
Też tak sądzę.
Wasza Wysokość, ona jest zachwycająca.
Zważywszy, kto ją wychował.
Ta sama wiedźma, która ją przeklęła.
Istny cud, że trafił jej się książę Filip.
Istny cud, że biedaczka w ogóle żyje.
Bardzo dziękuję.
Przewyborne.
Gdy podrosnę,
zamieszkam z tobą tu, w Kniei.
Będziemy sobie pomagać.
- Co cię gryzie? - Nic takiego.
Auroro, przecież cię znam.
Te błyskotki...
Fryzury...
Te wszystkie zasady...
Ja się duszę.
Nie czuję się już jak królowa Kniei.
Sama nie wiem, kim jestem.
Słuchaj.
Zakochałem się w dziewczynie z lasu, i to mi odpowiada.
Nie musisz się zmieniać.
Wcale tego nie chcę.
Po co ją namawiałam, żeby włożyła tę chustę?
Proch żelazny
O tak.
No i?
Formuła działa?
Miałem tylko kilka magicznych stworzeń do testów,
a pozyskiwanie esencji trwa w nieskończoność.
Esencji czego?
Kwiatów nagrobnika.
Rosną na mogiłach wróżek, są nasycone ich magią.
Ich pyłek zmieszany z żelazem
zabija magiczne istoty.
Trzeba nam tysięcy kwiatów.
Pokaż mi.
Pokaż!
Jak każesz.
Tak.
Nareszcie. Knieja będzie moja.
Pozbędziemy się ich na zawsze.
Zachować czujność!
Tu je znalazłem.
Świetnie.
A jeśli skrzydlata powróci?
Tym się nie musisz martwić.
Będziemy gotowi.
Zebrać nagrobniki.
Do roboty!
Broń w gotowości!
Diabolino!
Tutaj chowamy zmarłych.
Wszystko zniszczyli.
Tacy właśnie są ludzie.
Pochłaniają nasz świat jak szarańcza.
Musimy ich powstrzymać.
Przez lata dbałaś o istotę ludzką.
Najwyższy czas zadbać o swoich.
Ognia!
Przeładować broń! Jeszcze raz!
Ognia!
Przeładować! Jest jeszcze jeden!
Uwaga! Trzymamy się razem!
Opuszczamy granice Kniei!
Złapcie się za ręce, skrzydła,
ogony czy co tam kto ma!
Trzymać szyk!
- Przepraszam pana. - Nie ma przejścia.
Ja od panny młodej.
Mamy rozkaz, żeby tę drugą rasę wpuszczać najpierw!
Nie jestem człowiekiem!
- Jestem krukiem! - Co?
Krukiem! Takim czarnym ptakiem!
Ten ryż jest przepyszny.
Miałaś nim obrzucić młodą parę!
Co? Taki dobry ryż zmarnować?
Długo tam jeszcze?!
Wpuśćcie mnie!
Dlaczego nie wpuszczacie ludzi?!
Czemu nie wchodzimy?
Tak, znam przesąd,
ale mam coś dla ciebie.
Proszę.
Nagrobnik?
Skąd go wziąłeś?
Od matki.
Słońce wzeszło. Niedługo nasz ślub.
Od matki.
Gdzie siądziemy, Młotylio?
Po lewej. My od panny młodej.
Racja, racja.
Chociaż pan młody też niczego sobie.
No tak.
To ja siądę na środku.
Tak...
Co jest?
Tu wolno wchodzić tylko mnie!
A ja już tu jestem, więc wynocha!
Diabolino, błagam, przestań!
Diabolina.
To nie ona.
Precz stąd!
Albo wezwę straże!
Zaginione stworzenia.
Precz, mówię. Słyszysz?
Co ty tu wyprawiasz?
Jesteś chochlikiem.
Jak śmiesz?!
Jestem Siorbślin, szlachcic.
Wierny sługa królowej.
Ucięła ci skrzydła.
Musimy ich wypuścić.
Ich miejsce jest w Kniei.
I twoje również.
Zdrajczyni całej ludzkiej rasy.
To ty rzuciłaś klątwę na króla.
Skarbie.
Może i jesteś królową,
ale bardzo młodą.
Rządzenie ludźmi nie sprowadza się
do biegania boso po lesie w wiankach z polnych kwiatków.
Kiedy ja byłam młoda,
też mieszkałam w zamku przy granicy Kniei.
Pewnej wyjątkowo srogiej zimy
wszystkie plony wymarzły,
a nasz lud zaczął głodować.
Z murów zamku widzieliśmy,
że mieszkańcy Kniei opływają w dostatki.
Mój brat i ja chcieliśmy najechać ich ziemie,
ale mój ojciec, król, wolał rozwiązania pokojowe.
Wysłał mojego brata na negocjacje.
I słuch po nim zaginął.
Te bestie...
niezdolne do żadnych rozmów, po prostu go zabiły.
Nigdy w to nie uwierzę.
Na lud padł strach.
Ojca obalono,
królestwo ogarnął chaos, mnie wypędzili.
Los zmusił mnie do ślubu z królem Janem z Ulstad.
Kolejnym słabym władcą, snującym wizje o zgodzie i równości.
A teraz mój własny syn
zaraził się tymi dziecinnymi mrzonkami.
Ale nie pozwolę, by pokój nas zniszczył.
Zamknąć ją w komnacie.
Nadchodzi wojna.
Nie! Nie!
Bardzo mi cię brakuje.
Conall pragnął pokoju.
I naszpikowali go żelazem.
Nie będziemy dłużej czekać.
Nadszedł czas wojny!
Razem powstaniemy!
Ruszymy do walki!
I nie okażemy litości!
Naprzód! Jazda!
Już! Już!
Prędzej!
A gdzie są goście Filipa?
Ci ludzie to zawsze się spóźniają.
Niechaj zabrzmi muzyka.
Uciekła!
To pułapka! Kryć się!
Wasza Wysokość,
nadlatują od strony morza.
Tędy, na dół! Szybko!
Wasza Wysokość!
Strzelać na mój rozkaz.
Czekać!
Czekać...
Co się dzieje?
Teraz.
Ognia!
Wyglądają całkiem jak ona.
Odwrót!
Zawracać!
Diabolina chce wojny.
Najpierw mój ojciec, a teraz to.
Filipie! To nie ona.
- Nie Diabolina. - Co?
To nie ona rzuciła klątwę.
Tylko twoja matka.
Nie rozumiem.
Ma wrzeciono.
Jego magia nadal działa.
Ukłuła twojego ojca.
Patrz.
Wygląda tak samo.
Zamknęła Leśny Lud w kaplicy.
To nie jest żaden ślub,
tylko zasadzka.
Pamiętaj, skąd się wywodzisz.
Pamiętaj, kim jesteś.
Ja podjąłem decyzję.
Teraz twoja kolej.
Trzymać się nisko!
Rozdzielić się!
Za mną!
Do ataku!
Zapalać!
Nie!
Cioteczki!
Nie udźwignę!
Aurora!
Diaval! Jesteś.
Zamknęli nas!
Zmienić broń!
Zmienić broń! Już!
Matko!
Przerwij tę rzeź.
Toczymy wojnę.
To nie wojna, tylko pogrom!
Filipie! Nic nie rozumiesz!
Te bestie chcą mieć dla siebie
wszystko, co nam potrzebne do przeżycia.
Mylisz się!
Możemy żyć w harmonii.
Tylko głupiec może w to wierzyć.
Nie wiesz, co znaczy walczyć o naszą rasę.
Okłamałaś mnie.
Po prostu bronię królestwa.
I twojego tronu.
A co z ojcem?
Jego też broniłaś?
Książę Filip nie czuje się dobrze.
Zaprowadźcie go do komnaty.
Już.
Panie! Stój!
Poddaj się!
To moja matka przeklęła króla!
Zrobiła z was mięso armatnie.
Musimy im jakoś pomóc!
Żegnajcie, kochane.
Nie, wracaj!
Młotylio! Nie!
Nie!
Wracaj do swoich!
Uciekaj, Auroro!
Zostawcie go!
Nie! Nie!
Wróżka chrzestna.
Za Młotylię!
Mamy ją!
Uciekajcie!
Tędy!
Szybko!
Nie podchodź!
To nie moja walka.
Moja matka chciała wojny, a wy tańczycie, jak zagra.
Nie pozwolę zniszczyć mojego królestwa. Ani waszego.
Nie splamię sobie rąk waszą krwią.
Tędy!
Diabolina wróciła!
Chce dopaść królową.
Nie strzelać!
Przerwać ostrzał!
Opuścić broń!
A oto i zło w najczystszej postaci.
Jesteście bardziej przewidywalni niż ludzie.
Stój!
Czekaj!
Oprócz niej.
Przestań.
Wybacz, że w ciebie zwątpiłam. Wiem, że to nie ty.
Tak nie musi być.
Znam cię.
Wiem, jaka jesteś.
Nie wiesz.
Wiem.
Jesteś moją matką.
Nie!
Wiesz, co wyróżnia wielkiego przywódcę?
Potrafi zasiać lęk w sercach poddanych,
a potem wykorzystać go...
Wasza Wysokość.
...przeciwko swoim wrogom.
Dlatego
rozpuściłam pogłoski o złej czarownicy
i przeklętej przez nią królewnie.
Nieważne, kto ją obudził.
Na ludzi padł blady strach.
A moja opowieść stała się legendą.
Wiem, że uważasz mnie za potwora.
Lecz to, co zrobiłam królowi, Diabolinie, mojemu synowi...
zrobiłam z myślą o Ulstad.
A ty zdradziłaś swoją własną rasę. I teraz za to zapłacisz!
Diabolina nie żyje!
Już nigdy nie będziemy żyć w strachu!
Wracaj tu!
Ulstad nareszcie jest wolne.
Puszczajcie!
Co się dzieje?
No, no.
Cześć, Paskudo.
Tęskniłam za tobą.
Walnęłaś się w głowę?
Owszem.
Filipie!
Tak?
Czy kochasz moją córkę?
Całym sercem.
Świetnie.
Mam wrażenie, że to należy do ciebie.
Klątwy nie wygasają.
Trzeba je złamać.
To koniec.
Od dziś nie będzie już walki!
Ulstad nigdy więcej nie zaatakuje Kniei.
Teraz już zawsze
będziemy wszyscy
budować przyszłość.
W pokoju.
Razem.
Dzisiaj odbędzie się ślub.
Połączy nie tylko dwoje ludzi,
ale też dwa królestwa.
Zapraszamy was wszystkich!
Wszyscy są bezpieczni
i mile widziani!
Dzień dobry!
Nie będziemy mieszkać wśród potworów...
Wypadałoby zasłonić te rogi.
Szkoda, że Conall cię teraz nie widzi.
Borra...
Już czas wrócić do domu.
Dzień dobry.
Przyjdziesz na chwilkę?
Tak?
Gotowa mnie oddać?
Nigdy.
Nie.
Poprowadzisz mnie do ołtarza?
Tak.
Przepraszam, jeśli kogoś zmasakrowałem.
Czy to?...
Może ją zmienić z powrotem.
Chyba.
Tylko gdybyśmy chcieli.
Ojcze.
Tak się cieszę, że z nami jesteś.
Marzyłem o tej chwili.
Dwa królestwa, wreszcie zjednoczone.
A wszystko dzięki tobie.
Jestem z ciebie taki dumny.
W zieleni jej lepiej.
Znaczy w różu.
Nie, w zieleni.
W różu.
- Zieleń. - Róż.
Młotylia!
Jest idealnie.
Puść ją wreszcie.
Przestań się mazgaić.
Zebraliśmy się tu, by połączyć dwa królestwa,
które dzielił strach.
Dzięki wam zrozumieliśmy, że nie ma znaczenia, skąd pochodzimy,
ale dla kogo bije nasze serce.
Proszę o obrączki.
- Czy ty, Filipie, bierzesz Aurorę... - Tak.
- Czy ty, Auroro, bierzesz... - Tak.
A zatem ogłaszam was mężem i żoną.
Możecie się pocałować!
Uśmiechasz się.
Wstaje nowy dzień.
Tak.
Dzień dobry.
Zostaniesz z nami na trochę?
Krótko.
Ale spokojnie.
Zobaczymy się na chrzcinach.
Tekst - Marcin Bartkiewicz